My-Music-In-Sad

(หมายเหตุ เรื่องนี้เป็น"เรื่องแต่ง"ที่ไม่เกี่ยวข้องกับ"เรื่องจริง"ที่เกิดขึ้น
แต่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องจริงจาก MV เจ็บแต่จบ แต่เป็นมุมมองที่มองในมุมของผู้ชาย)

 __________________________________________________________________

  
เจ็บ แต่ (ไม่) จบ ฉบับ รักที่ไม่ได้ออกอากาศ

 

"สัญญากับเราได้ไหม ว่าเราจะรักกันตลอดไป..."

"เราจะรักกันตลอดไป ผมสัญญา" 

         จากวันนั้น...วันที่ผมสัญญาว่าผมจะรักเธอตลอดไป แต่ด้วยระยะทางที่ห่างไกล เวลาของเราต่างหมุนกันไปคนล่ะทาง ทำให้เราต้องแยกจากกันทั้งๆที่ยังคงรักกันอยู่ ผมได้ข่าวจากเธอว่า เธอเข้าโรงพยาบาล ผมยังคงไปเยี่ยมเธอบ้างเป็นครั้งเป็นคราว หมอบอกว่าอาการเธอดีขึ้น พ่อแม่ของเธอดีใจที่ผมยังคงเป็นห่วงเธอเสมอ ในอดีตนั้นผมสนิทกับเธอมาก ผมไปทานข้าวที่บ้านของเธอบ่อยๆ ทำให้เราเหมือนครอบครัวเดียวกัน ในวันที่ผมต้องย้ายไปทำงานอีกที่หนึ่ง โลกของเราสองคนก็ห่างกันมากขึ้น ผมไม่ได้ไปเยี่ยมเธออีก แต่ผมก็ยังคงคิดถึงเรื่องของเราเสมอๆ และหวังว่าเธอคงจะหายดีในไม่ช้า

        จากวันนั้น...มันผ่านมากี่ปีแล้วนะ มันนานจนผมจำไม่ได้ ผมยังมีเธอเป็นเหมือนสมุดบันทึกเล่มเก่า ที่ยังแอบหวังว่าผมจะได้กลับไปเขียนสมุดเล่มนั้นอีกครั้ง แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ผมมีใครอีกคนเข้ามาในชีวิต เธอดีกับผมทุกอย่าง เธอเข้ามาเติมเต็มในสิ่งที่ผมขาดหายไป เธออยู่กับผมเสมอๆในเวลาที่ผมไม่มีใคร และผมมีความสุข จนผมลืมสัญญาเมื่อครั้งวันนั้นของเรา ผมลืมตัวและอยากลองเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผมไม่อยากที่จะจมอยู่กับความเหงา ความเสียใจที่เคยมีในวันที่เราคบกันไม่ได้ จนวันหนึ่ง ผมเผลอใจรักผู้หญิงอีกคนไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ผมจะบอกผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง ว่าผมมีคนที่ผมรักนอนรออยู่ที่โรงพยาบาล ผมจะทำให้เธอเสียใจมากหรือเปล่านะ ตอนแรกผมคิดว่าไม่เป็นไร เราอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ แต่มันเป็นความผิดของผม ที่ปล่อยให้ความรู้สึกมากเกินกว่าที่จะถอยกลับ และผมจะเลือกบอกใครดี...เพราะไม่ว่าจะเลือกทางไหน ก็ต้องมีคนเสียใจอยู่ดี

เพราะตอนนี้..."ผมรักผู้หญิงสองคน" ในเวลาเดียวกัน

คนหนึ่งเป็นคนที่ผมสัญญาว่าจะรักตลอดไป เธอเป็นอดีตที่สำคัญของผม

คนหนึ่งเป็นคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเราตลอดเวลา เธอเป็นอนาคตที่สำคัญของผม

        ผมยืนอยู่ในเวลาปัจจุบัน และเลือกไม่ได้ว่าผมจะเดินทางต่อไปทางไหนดี จนบางครั้งคิดว่า เราควรลองให้โอกาสคนที่ผมกำลังคบอยู่ตอนนี้ อยากจะรู้ว่า ผมจะมีความสุขกับเธอมากแค่ไหน ผมจึงตัดสินใจลองคบกับเธอดู และผมตัดสินใจพาเธอไปเที่ยวทะเล และหวังว่ามันจะเป็นทริปที่วิเศษของเรา บางทีถ้าผมเลือกได้ ผมก็คงจะเลือกที่จะแต่งงานกับเธอ วันนั้นผมเขียนสมุดบันทึกเล่้มใหม่ ด้วยความทรงจำใหม่ๆที่มีค่า เธอทำให้ผมมีความสุข เธอทำให้ผมรู้สึก "รัก" เธอ นาทีนั้น ผมลืมทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับอดีตของผมทิ้งไป และเลือกที่จะก้าวต่อไป และเริ่มเขียนชีวิตของผมลงไปมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าตอนนี้ผมอาจจะยังไม่มั่นใจในคำตอบ ผมเลยขอร้องให้เธอรอผมได้ไหม รอผมในวันที่ผมสามารถแน่ใจในความรักครั้งนี้...เธอยิ้มและบอกว่าเธอจะรอผมตลอดไปเช่นกัน

        แต่นาทีนั้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อมีโทรศัพท์ดังเข้ามา เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเท่าไหร่ ผมกดรับ และได้ยินข่าวที่น่าตกใจ...

"เธอคนนั้นกำลังจะตาย"

...หัวใจของผมกับเธอที่ถูกแช่แข็งไว้จนผมลืมไปแล้ว แต่จู่ๆก็มีค้อนมาทุบมันแตกไปต่อหน้าต่อตาของผม

        วินาทีนั้น ภาพความทรงจำมากมายในสมุดบันทึกเล่มเก่า คำสัญญาว่าเราจะรักกันตลอดไป ความรู้สึกดีๆที่ผมทำมันหายไป ได้พรั่งพรูออกมาในขณะนั้น คำที่ผมบอกเธอว่า "จะอยู่ข้างเธอเสมอ" มันตอกย้ำให้ผมคิดได้ว่า ผมมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ภาพเธอที่กำลังทรมานอยู่บนเตียงคนไข้ มีสายระโยงระยาง และ ภาพหน้าจอชีพจรที่ลดลงเรื่อยๆ ปรากฎขึ้นในจินตนาการของผม ตอนนั้นผมเหมือนเป็นบ้า ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รู้สึกหัวใจเต้นแรงผิดปกติ มือผมสั่นกลัว มันเหมือนใจหายวูบเมื่อรู้ว่าใครที่เรารู้จักกำลังจะตายในไม่กี่นาทีนี้และยิ่งเป็นเธอด้วยแล้วมันยิ่งไม่อยากยอมรับความจริง ผมจะทำยังไงดี ตอนนั้นผมหน้ามืดคิดอะไรไม่ออก ร้องไห้ฟูมฟาย รีบขึ้นรถเพื่อไปหาเธอ โดยผมลืมไปแล้วว่าผมพาใครมาด้วย ตอนนั้นผมจำไม่ได้ว่าเหยียบคันเร่งไปเร็วแค่ไหน มันเกือบทำให้เราเกือบประสบอุบัติเหตุ น้ำตาที่ไหลออกมาเอ่อล้นอยู่คลอเบ้าจนผมมองไม่เห็นถนน อาจเพราะใจผมไมได้อยู่ตรงนี้แล้ว หลายครั้งที่ทำใจไม่ได้จนต้องจอดรถเมื่อได้ยินโทรศัพท์ที่คอยโทรมารายงานเป็นระยะๆ "ลูกอยู่ไหนแล้ว ลูกแม่กำลังจะตายแล้วนะ" "จะถึงหรือยัง ชีพจรอ่อนลงมากๆเลย" นาทีนั้น ผมโวยวายออกมาไม่เป็นภาษา ไม่รู้ว่าพูดอะไรออกมา

        เมื่อถึงโรงพยาบาล ผมวิ่งไปที่ห้อง ICU พบญาติของเธอมายืนรออยู่เต็มไปหมด ทุกคนเสียใจร้องไห้ และทุกอย่างดูเงียบไปหมด จนผมได้รับข่าวร้ายที่สุดในชีวิตของผม...เธอจากผมไปแล้ว ผมมาไม่ทัน และนั้นทำให้ผมรู้สึกผิดอย่างมาก ที่ผมทำผิดพลาดอะไรไปหลายอย่าง ผมลืมสัญญาของเรา ผมน่าจะเป็นคนสุดท้ายที่ได้อยูข้างเธอ แต่ผมทำไม่ได้ ผมไม่เคยร้องไห้หนักจนตาแดงแบบนี้มาก่อน ผมสัญญากับแม่ของเธอว่าจะจัดการงานศพให้ ด้วยความรู้สึกที่ว่ามีอะไรที่ทำให้ได้บ้าง

        เมื่อเวลาผ่านไป ผมเริ่มกลับมามีสติ และเพิ่งรู้สึกตัวได้ว่า เรามากับผู้หญิงอีกคน นั้นทำให้ผมรู้สึกผิดมาก ที่่ผมมองไม่เห็นเธอเลย แต่ผมจะทำยังไงดี ตอนนี้ในสมองของผมมันเหมือนตายไปแล้ว คิดอะไรไม่ออก มันมีแต่ความเสียใจที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น จากวินาทีที่ผมรับโทรศัพท์ที่ริมทะเล จนถึงตอนนี้ ผมมองไม่เห็นเธอ นั้นทำให้้ผมไม่กล้ามองหน้าเธอ ผมรู้สึกผิด และไม่รู้จะแก้ตัวอะไร ที่ผ่านมาเมื่อกี้ผมทำร้ายเธอไปหรือเปล่า ผมพูดอะไรไม่ดีออกไปหรือเปล่า?

        ผมเดินกลับมาที่รถ เห็นเธอยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น แต่ผมจะพูดอะไรกับเธอดีล่ะ ในเมื่อใจของผมตอนนี้ ไม่ได้อยู่ที่เธอแล้ว ผมยังคงสนใจเกี่ยวกับเรื่องงานศพ การจัดการมากมายที่ผมต้องดูแล แต่เป็นความรับผิดชอบของผมที่ต้องไปส่งเธอกลับบ้าน แต่ไม่รู้ผมคิดอะไรอยู่ หรือ ผมไม่ได้คิดก็ไม่รู้ ผมตัดสินใจให้เธอลงกลางทาง เพื่อที่ผมจะได้กลับไปจัดการธุระต่อ ตอนนั้น ผมมองไม่เห็นอะไร นอกจากน้ำตาของตัวเองที่มาบดบังทุกสิ่งทุกอย่าง รวมไปถึงคนที่ผมเพิ่งบอกรักเธอไปเมื่อวาน...

        เวลาผ่านไป...กว่าผมจะมีสติกลับมามันก็กินเวลาหลายวัน ก่อนหน้านั้นผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบ้า ผมคิดอะไรไม่ออก และ มันเหมือนผมโดนตบหน้าด้วยคำพูดจากเธอ ผู้หญิงที่ยังคงเหลืออยู่ในชีวิตของผม เธอเสียใจและถามผมว่าทำไมต้องทำแบบนี้...? มีคำแก้ตัวมากมายอยู่ในหัว แต่พูดไม่ออกสักคำ เพราะมันรู้ตัวดีอยู่แล้วว่าตัวเองแย่แค่ไหน โดยไม่ต้องให้ใครมาบอก ผมไม่น่าปล่อยให้ความรู้สึกมันเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ ใครจะรู้ว่า สิ่งที่เคยคิดว่าลืมไปแล้ว กลับมาคิดได้ในวันที่เรามักสูญเสียมันไปแล้ว ตอนนี้ ผมสูญเสียความรักไปพร้อมๆกันสองคน นั้นทำให้ผมพูดอะไรไม่ออก คำว่า "ขอโทษ" ที่พูดกี่ครั้งมันก็คงไม่พอ ถ้าเลือกได้ ผมน่าจะตายและหายไปจากโลกนี้ซะ เรื่องจะได้จบๆลงกับชีวิตคนแย่ๆอย่างผม ผมร้องไห้ไปกับคำพูดที่จุกอกอยู่ตอนนั้น ผมควรจะขอบคุณเธอ บอกลาเธอ บอกขอโทษเธอ บอกรักเธอ ผมควรจะพูดยังไง สุดท้ายแล้ว ผมขอให้เธอรอผม เพียงเพราะผมไม่อยากจะอยู่คนเดียว ตอนนั้นผมต้องการใครสักคนเธอกอดผมไว้แน่น และสัญญาว่าจะอยู่ด้วยเสมอ

ผมกอดเธอทั้งน้ำตา...และความรู้สึกผิดที่มันเอ่อล้นออกมาจากใจ

ผมจะลืมเธอคนเก่าให้ได้ ผมจะได้เริ่มต้นใหม่สักที แต่...

หลายครั้งที่ผมฝัน ผมฝันถึงความรักครั้งเก่า ผมกอดเธออยู่อย่างนั้น บอกรักเธออยู่อย่างนั้น
และ พูดคำสัญญาของเราซ้ำไปซ้ำมา

แต่หารู้ไม่ว่า คนที่ผมกอดอยู่ เป็นเธออีกคนที่มีชีวิตอยู่ ไม่ใช่คนที่ตายไปแล้ว

"ผมกอดอยู่กับเธอคนเก่าในความฝัน แต่ผมกอดกับเธอคนนี้ในความจริง"

กว่าผมจะรู้ตัว ก็เมื่อน้ำตาของเธอมาปลุกผมตื่นจากความฝัน และพบว่ามันไม่ใช่สิ่งที่อย่างจะให้เป็นสักนิด
...ผมลืมเธอคนเก่าไม่ได้

ผมทำให